Gdy idę na zajęcia z tanga z rodowitym Argentyńczykiem, spodziewam się wyszukanych figur czy sztuczek, które przybliżą tango u źródeł. I faktycznie przybliża, ale nie poprzez wyszukane sztuczki i figury, lecz poprzez przypomnienie podstaw. Zaczynamy więc od chodzenia, intencji i objęcia. Tyle razy już to powtarzałem, ale po chwili zaczynam rozumieć, dlaczego warto to sobie przypominać i dlaczego znów warto docenić podstawy. Tym razem Salvador, który nosi wąsy na wzór sławnego malarza, będąc moją partnerką, spojrzał na mnie i przypomniał o relaksie w objęciu. Przypomniał, że objęcie to przede wszystkim ma być przyjemność. Objęcie lidera ma dawać partnerce poczucie swobody, a jednocześnie poczucie bycia prowadzoną. Ręce, ramiona, barki powinny być zrelaksowane, a jednocześnie otaczać i dotykać partnerkę, dając jasne intencje, gdzie jest obszar naszego tańczenia. O wyborze tańczenia w objęciu bliskim czy dalekim decydują w sumie oboje, tj. partner wykazuje inwencję, żeby się zbliżyć lub oddalić, zwykle z pomysłem na kolejną figurę, ale to partnerka decyduje, jak będzie ostatecznie.
Dobry menedżer, rozwijając swoje zdolności, powinien pamiętać o podstawach roli menedżera, tj. empatii i dawaniu swobody (w tym możliwości popełniania błędów), dając poczucie bezpieczeństwa i sugerując obszar, w jakim warto się poruszać. Czy emocjonalnie blisko będziemy z zespołem, zdecydujemy razem.
Salvador przypomniał mi, jak ważne jest objęcie w tańcu, ale kto przypomni menedżerowi o powrocie do podstawowych wartości, gdy wpadnie w pęd czy stres. Słuchając wykładu Wojciecha Eichelbergera (polecam „Stres czy przewaga energetyczna”), usłyszałem o tym, co wyróżnia dobrych menedżerów i jaka cecha jest dominująca, która pozwala im lepiej kierować zespołem i prowadzić firmę. Pewnie takich cech jest więcej, ale to, co przydaje się bezwzględnie, to umiejętność odreagowania na stres i powrót do równowagi. Stresu nie da się wyeliminować, w sumie na całe szczęście, bo jest częścią życia i daje ożywienie, ale poprawne odreagowanie na stres jest warunkiem koniecznym, aby stres stał się życiodajny. Odreagowanie, które w konsekwencji pozwala objąć zespół empatycznie, dając poczucie bezpieczeństwa i luzu, co jest cechą dobrego menedżera. Rozwijajmy nasze ego, które jest tym dorosłym pomiędzy dzieckiem i rodzicem. Rozwijajmy nasze tEnGo.